Przy męskim więzieniu w Rennes, podobnie jak przy niemal wszystkich więzieniach we Francji, działa Centrum Wsparcia dla Rodzin Więźniów. Odwiedzający przychodzą tam przed widzeniem i po nim. Wracają co tydzień, czasem trzy razy w tygodniu. Czekają. To osobna przestrzeń. Widzenie zajmuje dużo czasu. Zawsze przychodzą wcześniej. Jeśli spóźnią się choćby o kilka sekund, drzwi więzienia pozostaną zamknięte. Czekają więc, by mieć pewność, że zdążą na czas i zostaną wpuszczeni. Więzienne zasady ingerują w to miejsce — przestrzeń przejściową między zewnętrzem a wnętrzem, gdzie wszystkie uczucia przybierają na sile: frustracja, gniew, nadzieja, pragnienie, strach, namiętność... Żeby mieć siłę tam przychodzić, trzeba być tak głęboko zakorzenionym w życiu, by tchnąć życie w ten rozciągnięty czas oczekiwania. Ten film opowiada o życiu w tym miejscu. Jest też echem tego, z czego składa się więzienie. Wybierając pozostanie wyłącznie „tuż obok”, film paradoksalnie pozwala bezpośrednio przyjrzeć się rzeczywistości więziennej.