Po Perséphone, swoim pierwszym filmie, który opisuje jako „eksperymentalny, mitologiczny poemat” i kręci pod pseudonimem Luc Zangrie, realizuje wraz ze swoim przyjacielem Jeanem Raine’em portret dramaturga Michela de Ghelderode. Wprowadza nas on w świat twórcy obsesyjnie zafascynowanego śmiercią. Odniesienia biograficzne pojawiają się wyłącznie po to, by umiejscowić pisarza we właściwym otoczeniu: nostalgia za Brugge i Flandrią, samotne wędrówki po skłonnej ku przeszłości, legendarnej Brukseli. Chrapliwy głos Ghelderode’a jest lejtmotywem filmu, który skupia się na próbach jego sztuk w Théâtre de Poche oraz z lalkami Théâtre Royal de Toone. Towarzyszymy mu w gabinecie — miejscu marzeń i fantazji, pełnym barokowych przedmiotów definiujących jego świat.