Przez obiektyw mojej kamery, podczas miejskich wędrówek, oglądam widoki Algieru, gdzie jako dziecko, po uzyskaniu przez Algierię niepodległości, dowiedziałam się, czym jest wolność, i który to Algier, kilka dekad później, po emigracji wbrew własnej woli i świadomym wybraniu losu wygnańca, obrałam za swoje miasto. Byłam wówczas „żoną Republiki Madagaskaru”, jak głosiła lewa strona mojego paszportu, podczas gdy prawa oznajmiała: „ambasadorką nadzwyczajną i pełnomocną”. Bezcielesne słowa spoza kadru, nakładające się na siebie, przesuwają się równolegle do równoczesnych spotkań polifonicznych głosów.