Hans nazywa swoją dziewczynę Heinz, co mówi wszystko, co trzeba wiedzieć o ich związku. To typowa para, która po ośmiu latach utknęła w rutynie. Hans pracuje w punkcie ksero, a Heinz jest aktorką skazaną na podkładanie głosu kreskówkowemu sygnalizatorowi świetlnemu. W rocznicę związku idą do kina. Oglądają romans, ale ekranowa iskra wcale ich nie porusza. Kiedy Hans podaje byłemu Heinz jej numer telefonu, zamiast o nią walczyć, Heinz zaczynają bić na alarm: jak to możliwe, że to miłość? Postanawiają sporządzić listę wszystkiego, co składa się na prawdziwą miłość: romantyzmu, pożądania, namiętności, zazdrości, dramatu — innymi słowy, głębokich uczuć. Hans i Heinz metodycznie odhaczają kolejne pozycje na liście i uświadamiają sobie, że prawdziwe życie nie przypomina filmów.