Minęło dwadzieścia lat. Thérèse mieszka sama w Paryżu. Wygnaliśmy ją tam. Wydaje się, że nie oczekuje już od życia niczego więcej. Jest chora i żyje w zwolnionym tempie. Pewnego dnia dzwonimy do drzwi przy rue du Bac. To Mary, jej córka, którą widuje bardzo rzadko. Ma teraz dwadzieścia lat i przyjeżdża do niej, by uciec od mieszczańskiego południowego zachodu. Jest bardzo zakochana w chłopaku i oczekuje od matki wsparcia oraz swobody spojrzenia. Ma na imię Murad. Przyjazd córki budzi Thérèse z rezerwy i odrętwienia. Nie szokuje to Mary, całkowicie pochłoniętej swoją miłością. Thérèse proponuje, że pozna Mourada. Szybko rozumie, że nie zamierza on poślubić Mary, lecz pragnie jej, nie chcąc głębiej się z nią związać. To na nią, Thérèse, patrzy młody mężczyzna... Chciała pomóc córce być szczęśliwą — pragnienie zbyt oficjalne, by nie wzbudzać podejrzeń. Oto zostaje wydana na pastwę własnego uroku...