Na marokańskiej pustyni noc rozmywa kształty, a cisza przesuwa się po piasku. Świt zaczyna wtedy wyłaniać sylwetki wydm, podczas gdy nieruchome postacie znaczą krajobraz. Z abstrakcji nocy światło przywraca przestrzeni jej wymiar, a ciałom ich objętość. Bezruch skupia spojrzenie, a czas je zagęszcza. Rozbrzmiewa adhan — muzułmańskie wezwanie do modlitwy — a bezruch, który się kondensował, zaczyna promieniować. I teraz to ciała rozpływają się w pustyni.