Swobodnie inspirowany twórczością Gide’a („Paludes”) i Hawthorne’a („Wakefield”) jest to film o pisarzu, który nigdy niczego nie napisał i o zmierzchu zdmuchuje oddech mrozu. Wiersz Carlosa Queiroza, do którego należą powyższe zdania, nie jest cytowany w „O som da Terra a Tremer”, ale atmosfera jest właśnie taka — między zapisanymi literami, które nigdy nie dotarły do adresata. Fikcja w fikcji, opowieści w opowieściach, niczym chińskie szkatułki, w których zawsze jedna znajduje się wewnątrz drugiej. Albo dwa brzegi tej samej rzeki, zawsze pozostające brzegami.