Neonowe serce umieszczone nad Zamkiem Praskim rozświetlało miasto przez ostatnie trzy miesiące prezydentury Václava Havla, będąc artystycznym hołdem dla jego niezwykłej służby. Jego ostatnim wielkim przedsięwzięciem było zorganizowanie szczytu NATO w 2002 roku, a Němec otrzymał wyjątkowy dostęp, by go filmować. Zamierzał nakręcić „wyjątkowy poetycki film”, lecz przetworzenie tego, czego był świadkiem – tworzenia przez George’a W. Busha sojuszu mającego dokonać inwazji na Irak – zajęło Němecowi lata. Być może odwetem reżysera jest więc demokratyczne skierowanie obiektywu kamery na wszystkich uczestników szczytu, przyznające tyle samo czasu ekranowego personelowi kuchni i obsłudze, muzykom, ochronie oraz protestującym przeciwko NATO, co głowom państw i obecnym dostojnikom. Havel stał się jednak na ekranie tematem w równym stopniu co prezydent, a także narratorem filmu, komentując wydarzenia własnym głosem z perspektywy kilku lat po opuszczeniu urzędu.