Pułkownik Honorine Munyole jest krzepką czterdziestoczteroletnią wdową i matką siedmiorga małych dzieci – czworga własnych i trojga adoptowanych. Posługuje się mundurem, beretem i czarną torebką jak ochronną tarczą, której bardzo potrzebuje w codziennej pracy. Niemal sama prowadzi niewielką jednostkę policji, której zadaniem jest ochrona zgwałconych kobiet i dzieci, które doświadczyły przemocy w ogarniętych wojną regionach Konga. Na początku Maman Colonelle zostaje przeniesiona z Bukavu do Kisangani i na miejscu odkrywa, że przyszły dom i biuro są w opłakanym stanie. Z właściwą sobie zadziornością radzi sobie z takimi praktycznymi przeszkodami, ale traumy i społeczne wynaturzenia ludzi wokół niej przybierają koszmarne rozmiary: zazdrość o status „ofiary” uznawany przez państwo, nadzieja na pomoc ze strony „białych”, depresja, bezradność.