Jego orientalna drapieżczyni jest początkowo ubrana na czarno, a jej „ofiara” na biało; kostiumy powoli się zmieniają, ofiara przywdziewa żałobny welon, aż wreszcie — jakby dla podkreślenia dwuznaczności i wymienności ich ról — kolory zostają całkowicie odwrócone. Jeszcze ciekawszy jest sposób, w jaki, w miarę jak gra staje się bardziej dwuznaczna, Dwoskin nakłada na twarze swoich postaci kolejne warstwy makijażu, aż stają się one niemal karykaturalnymi maskami swoich pierwotnych wcieleń.