Na VII Zjeździe Partii SED delegat opowiada reporterowi historię swojego życia: osiemnastoletni Georg Lendau wraca z wojny i w 1945 roku trafia do małej wioski. Jest głodny i chory. Pomaga mu burmistrz Kallam. Później spotykają się ponownie; Kallam jest teraz dyrektorem zakładu budowy maszyn ciężkich. Zatrudnia Georga, tokarza. Ma jednak wobec niego dalsze plany i chce wysłać go na uniwersytet. Georg odmawia. Dodatkowa zmiana, którą wziął tylko po to, by kupić buty ślubne dla swojej przyszłej żony, prowadzi go do konfliktu z zacofanymi kolegami i uświadamia mu, że jeśli chce się żyć lepiej, najpierw trzeba lepiej pracować. Wciela tę myśl w czyn, zostając mistrzem rzemiosła, towarzyszem i studentem.