Scenariusz opowiadający o samotności, konformizmie i niemożności twórczego spełnienia przeraził cenzurę redakcyjną w wytwórni, a potem w Derzhkino. Wysunięto wobec niego wiele zastrzeżeń. Żądania poprawek oraz niekończące się uzupełnienia i przeróbki wprowadzane przez autorów trwały około roku. Pierwotny tytuł „Na pokhony!” („Pokłonić się!”) zastąpiono tytułem „Marzyć i żyć”. Jak twierdził Pylyp Ilyenko, najstarszy syn reżysera, tytuł ten pojawił się „pod wpływem nacisków cenzury”. Cenzura zatrzymała film 40 razy: na etapie scenariusza literackiego, scenariusza reżyserskiego, prób filmowych (aktorzy nie zostali zatwierdzeni), zdjęć itd. Film katastrofalnie rozpadł się na fragmenty — mistrzowsko nakręcone, ale niezwiązane ze sobą sceny. Reżyser nazwał ukończoną wersję „martwym filmem”.