Elis była kompletną artystką, posiadała wszystkie cechy odróżniające zwykłych artystów od gwiazd. Potrafiła oczarować tłumy swoimi albumami, koncertami i występami wideo. Jej muzyka zawsze była związana ze sceną, którą władała po mistrzowsku. W trakcie kariery sceny te stawały przed nią otworem — od czasów radia po Montreux Jazz Festival. Film ukazuje jej magiczną więź ze sceną i publicznością. A także z teatrem Bandeirantes, jej ostatnim bastionem. To tam za życia błyszczała w swoim największym teatralnym sukcesie, przedstawieniu „Falso Brilhante”, które również zostaje zaprezentowane i od którego film bierze tytuł. To tam spoczęła w całunie, a publiczność przyszła spotkać ją po raz ostatni — tym razem, by się pożegnać.