Polowanie na dzika, kunszt preparatora zwierząt i wierna replika chronofotograficznego karabinu Etienne’a-Jules’a Mareya — wszystko to stanowi punkt wyjścia do intymnej podróży. Wewnętrzny głos poddaje w wątpliwość obrazy odległe i bliskie. Kwestionuje zagubienie odczuwane w obliczu obrazów. Tych, z którymi „trzeba się rozstać”, i tych, które „należy wymyślić”. Jak gdyby ta inwencja mogła przywrócić utracone piękno. Nie jest to ćwiczenie z nostalgii, lecz nieplanowane wkroczenie do uniwersum, w którym wszystkie rzeczy same się rozplątują.