Komediowa, epizodyczna satyra, film wykorzystuje improwizację, by ukazać zderzenie fantazji z rzeczywistością w prawdziwym życiu. Choć pomyślany w stylu „Hallelujah the hills” (1962) Mekasa, jest autentycznie izraelską satyrą, otwarcie buntowniczym i indywidualistycznym wyrazem, który kpił ze świętych mitów wcześniejszych filmów syjonistycznych. Technika filmu w filmie służy przedstawieniu kina jako odbicia wyobraźni, cudu opartego na snach i fantazjach przybierających konkretne kształty – równoległego do cudu Izraela, marzenia, które stało się rzeczywistością. Choć nie odniósł sukcesu komercyjnego, jego znaczenie jest nie do przecenienia; pozostaje jednak wyjątkowym eksperymentem, odważnie niekomercyjnym i wywrotowym, pozbawionym jakiegokolwiek kontekstu w tej patriotycznej, ideologicznej epoce.