„Radiografía del desierto” pretenduje być, przez analogię, tym, czym „Radiografía de la pampa” (książka Ezequiela Martíneza Estrady z 1933 roku) była dla wilgotnego i żyznego obszaru kraju. Dokument, nakręcony na suchych terenach Lavalle i u podnóża Andów, przygląda się kilku postaciom i ich pracy związanej z najbardziej suchymi obszarami prowincji Mendoza: pilotowi, który wkracza w letnie burze i bombarduje chmury jodkiem srebra, by zapobiec uszkodzeniu upraw przez grad; rybakowi z laguny Nihuil, który z trudem utrzymuje się przy życiu w zanieczyszczonym zbiorniku; rodzinie kopaczy studni, która buduje cysterny i studnie nawadniające na wiejskich terenach pustynnych; oraz geografowi poszukującemu śladów podróży Francisco de Hoces.