Ten dokument dokumentujący represyjną rzeczywistość polityczną Kamerunu rozpoczyna się od opublikowania w 1990 roku listu otwartego do prezydenta Biya, wzywającego do zwołania konferencji krajowej, oraz natychmiastowego aresztowania autora i wydawcy listu. Narracja przygląda się następnie kolonialnej historii kraju, począwszy od przybycia pierwszego niemieckiego misjonarza w 1901 roku, przez zakładanie szkół, francuską okupację po I wojnie światowej, niedostatek książek napisanych przez Kameruńczyków i wydanych w Kamerunie, aż po represje wymierzone w CPU, lewicową organizację działającą w latach 50. i 60. XX wieku. Kamerun i jego mieszkańcy są skowronkiem, któremu najpierw kolonializm, a potem rodzimi autokraci wyskubują pióra: „Alouette, je te plumerai”.