Ta nawiedzająca zaduma przenosi nas do domu spokojnej starości w Stambule, gdzie naznaczeni wojną mieszkańcy cieszą się uwagą kamery. Kobieta o skrzypiącym głosie opowiada o swoich przeżyciach podczas ludobójstwa Ormian, uroczo oderwany od rzeczywistości pianista wykonuje własną kompozycję, po czym wyznaje miłość, a niewidomy fotograf majstruje przy lampie błyskowej, kierując własny aparat w naszą stronę. Tymczasem za sprawą maszyn budowlanych dokonuje się złowroga przemiana tej ziemi.