Od lat 90. dawny dwór Gaulin mieści byłych pacjentów szpitala psychiatrycznego w Saint-Hyacinthe. Około trzydziestu mieszkańców zajmuje tę alternatywną przestrzeń mieszkalną, która stała się ich wybawieniem po fali deinstytucjonalizacji, gdy pewnego dnia znaleźli się bez środków na ulicy. Rządzi zysk, dlatego ten motel na końcu świata zostanie zburzony, by napchać kieszenie deweloperów. Film uchwyca ten moment zamknięcia pewnego rozdziału, gdy każda zagubiona postać na nowo układa sobie codzienność, przechodząc do następnego. Wsłuchując się w głosy tych zapomnianych wyrzutków, Manor starannie kadruje ich naznaczone cieniem sylwetki, wydobywając je na światło dzięki naszej uwadze.