Film ten jest w istocie pokazem slajdów złożonym z pojedynczych, wyrafinowanych fotografii w lśniącej czerni i bieli, przedstawiających własną wersję Marii Stuart autorstwa Mikesch. „Dramat kobiety, która próbowała wywalczyć coś w rodzaju liberalnej emancypacji w czasach niepokojów, lecz wpadła w sidła mężczyzn” — jak sama to ujęła. W obliczu kolejnych warstw sprzecznych informacji o tym, „jak naprawdę było”, Mikesch postanowiła nie próbować być historyczką, lecz zradykalizować narrację i skondensować ją w sugestywnych obrazach namiętności, władzy, miłości, bólu i śmierci.