Simmons, najbardziej znana ze swoich fotografii miniaturowych pokoi zamieszkanych przez lalki oraz powiększonych przedmiotów — takich jak dom, tort urodzinowy i pistolet — balansujących na kobiecych nogach, zarówno prawdziwych, jak i sztucznych, ożywia te postacie w trzyaktowym minimusicalu. Film czerpie inspirację z trzech odrębnych okresów twórczości fotograficznej Simmons: stare pacynki, kukły brzuchomówców i chodzące przedmioty odgrywają opowieści o ambicji, rozczarowaniu, miłości, stracie i żalu. Pracując z kompozytorem Michaelem Rohaytnem („Personal Velocity”) i operatorem Edem Lachmanem („The Virgin Suicides” i „Far From Heaven”), Simmons ożywia swoje lalki w miniaturowych scenach domowych, które odzwierciedlają prawdziwe życie.