Tytuł wyraża związek i rozdźwięk między bios (βίος) = życiem a graphe (γραφή) = pisaniem. Tematem filmu Rentzisa jest „przejście od homo universalis do homo industrialis”. Opierając się na materiale wizualnym z książki kolażowej baskijskiego artysty Chumy Chúmeza, film tworzy z kulturowych pozostałości epoki industrialnej nowatorski dyskurs oniryczno-graficzny, stosując śmiałą i bezprecedensową kombinatoryczną optymalizację kolażu i montażu w techno-poetyce. Postrzegając ciało jako historyczny ideotyp — „wzniosły punkt odniesienia, matrycę i odrzucenie wszelkich znaków” — Rentzis rozkłada na części ciało filmu, tworzy interparodię historycznych utopii i pewników oraz porusza się między animacją a kinem rozszerzonym, by podjąć szerszą społeczną i polityczną kwestię warunków naszej koegzystencji: jedności i rozpadu.