Po śmierci Beli Pieczorin przez długi czas chorował, a potem opuścił twierdzę i Maksyma Maksymycza, po czym wyjechał do Gruzji. Od tamtej pory kapitan sztabowy nie miał wieści o przyjacielu, często o nim wspominał i starannie woził jego dzienniki podczas swoich wędrówek. Minęło pięć lat... Pewnego razu na stacji pocztowej niedaleko Władykaukazu Maksym Maksymycz z radością dowiaduje się, że przybył tu również Grigorij Pieczorin. Długo wyczekiwane spotkanie przynosi staremu wojownikowi nieznośny ból i gorycz rozczarowania. W przypływie emocji bezlitośnie rozstaje się z notatkami podróżnymi praporszczyka. A jego przypadkowy towarzysz znajduje na pożółkłych stronach opowieść o duszy niezwykłego, wyjątkowego człowieka, który przez całe życie przynosi innym nieszczęście.