Film jest podwójnym portretem, w którym dzieci pozostają na drugim planie. Babcia i matka różnią się w moralnej ocenie zapłodnienia in vitro, co jest istotne o tyle, że dzięki tej metodzie urodziło się dwóch wnuków. Przekonań jednego z nich nie da się pogodzić z decyzjami drugiego. Zaostrzenie stanowiska starszej kobiety w szczególności sprawia, że oboje tkwią w ideologicznym klinczu. Trudna rozmowa o możliwościach ponownego połączenia miłości, wiary i ideologii jednak nadal trwa.