To wspomnienia o utraconym dzieciństwie. Gdy miały zaledwie pięć, sześć lub dziesięć lat, rodzice wyrywali je z placu zabaw i oddawali za żony znacznie starszym mężczyznom. Opowiadają o przemocy i strachu, jakich doświadczyły, o ciążach w wieku jedenastu lub dwunastu lat i o tym, że same zostały matkami, będąc jeszcze małymi dziewczynkami. Była to tajemnica poliszynela, ale na zawsze odłożyły ją na bok, bo jej ujawnienie mogłoby rozbić ich rodziny, wywołać poruszenie i chaos. Wspomnienia o tragicznym dzieciństwie nigdy się nie zatarły – po prostu je stłumiły dla dobra swoich dzieci, źródeł utrzymania i mężów. Dość.