Na początku II wojny światowej Paul Robeson zrezygnował z dochodowej pracy przy produkcjach głównego nurtu, by uczestniczyć w bardziej postępowych społecznie filmach i przedstawieniach teatralnych. Robeson zadeklarował poparcie dla politycznego półdokumentu Native Land w reżyserii Paula Stranda i Leo Hurwitza. Dzięki narracji Robesona i jego piosenkom ten pięknie nakręcony i zmontowany film ujawnia łamanie swobód obywatelskich Amerykanów i wzywa wyzyskiwanych pracowników w całym kraju do działania. Od premiery Native Land był pokazywany niezwykle rzadko; film ten obrazuje przejście Robesona od kina narracyjnego do lewicowych filmów dokumentalnych, które miały wyznaczyć ostatni rozdział jego kontrowersyjnej kariery filmowej.