W filmie „Love” subtelne początki pierwszych pragnień, kulminacyjne sceny namiętnych dialogów i działań, a także zdrada, odraza i przemoc, które na przestrzeni dziejów kina pojawiały się na ekranie, zostają wyrwane z pierwotnego kontekstu i zmontowane w powtarzalny, rwany pęd, na potrzeby naszej rozrywki odtwarzając — ku przerażeniu i krytycznej refleksji — stereotypowy, hiperboliczny przebieg (heteroseksualnej) miłości. W tym procesie Moffatt łączy siłę wyrazu i sugestywność nieruchomego obrazu z satysfakcją, jaką daje pełna narracja filmowa. Ostatecznie to tylko film. „Love” odzwierciedla pragnienie Moffatt, by tworzyć dzieła o „międzynarodowym charakterze” i podejmować „uniwersalne problemy”. „Love” jest zarazem parodią i pastiszem, krytycznym komentarzem i utworem z ironicznym humorem.