Obserwujemy od tyłu, jak osoba z torbą przewieszoną przez ramię idzie nocą, po czym rozpływa się wśród swoich rówieśników w schronisku w Meksyku, które przyjmuje kobiety i mężczyzn uciekających przed sytuacją polityczną i impasem gospodarczym sprzyjającym rozwojowi przestępczości zorganizowanej. Nie ma większego znaczenia, skąd pochodzą ci migranci, bo przede wszystkim chodzi o to, by przeżyć i uniknąć gangów, które obserwują długą drogę na wygnanie. Wszyscy jednak znają cel: za wszelką cenę przedostać się na północ kontynentu, do Stanów Zjednoczonych lub Kanady, pociągami towarowymi, których wagonów niebezpiecznie się trzymają. W pełnym zanurzeniu Hubert Caron-Guay nakręcił tę podróż ostatniej szansy, w której oczekiwanie przeplata się z udręką, choć solidarność bywa namacalna, jak w sekwencji, gdy pewien mężczyzna nakazuje towarzyszom niedoli „biec z taką samą prędkością co pociąg”, bo w przeciwnym razie śmierć jest pewna.