Tradycja „gaucho” ukazana jest tu poprzez historię starszej pary, mieszkającej na wzgórzach północnej Argentyny. Przyglądając się ich codziennej rutynie i gestom powtarzanym przez całe życie, zwracamy uwagę na szczegóły: podgrzewanie wody do przyrządzenia mate, hodowlę kóz i szycie. Czas zdaje się stać w miejscu. Przyglądamy się też materii: drewnu, z którego zbudowany jest dom, oraz górskim, suchym krajobrazom. Niekiedy ciszę przerywa modlitwa lub pieśń, które zdają się splatać niewidzialną więź między czerwoną ziemią a rozgwieżdżonym niebem.