Ludzie, którzy doświadczyli tak silnego wstrząsu, że nie boją się już nawet śmierci (co często zdarza się ocalałym z ludobójstwa), czasami popadają w stan znany jako poczucie bezczasowości lub „melancholia”. Żyją niejako „poza” czasem, w wymiarze pozaczasowego istnienia, czekając na dzień, w którym uwolnią się od cierpienia. To właśnie tych ludzi — niemal duchy, które przetrwały trwający od prawie dwudziestu lat konflikt w Górskim Karabachu między Ormianami a Azerbejdżanami — reżyser pokazuje i wysłuchuje w swoim filmie. Za nimi, za ich błąkającymi się ciałami, za ich szaleństwem, kryją się pozostałości po rozpadzie Związku Radzieckiego na Kaukazie: ruiny, niezamieszkane przestrzenie, groby, ślady wojny, okopy, w których żołnierze wypatrują niewidzialnego wroga.