Pepe opuścił szpital psychiatryczny po odbyciu kary za kradzież w miejscu pracy. Tylko solidarność Antonia, aktywisty z niepełnosprawnością, pozwala mu zbudować kruche życie, w którym może pokładać nikłe nadzieje. Mimo to potrzeba wpasowania się w pozbawiony sensu świat staje się desperackim trudem. Horyzont długo wyczekiwanej „normalności” okazuje się nieosiągalny. Relacja z Antoniem podważa jego spojrzenie na życie, skłaniając go do uznania siebie za odmieńca i wymyślenia nowego szaleństwa, w którym będzie mógł żyć.