To klasyczna animacja Jordana, głównie czarno-biała, z akcentami kolorystycznymi. W rzeczywistości grawerowane dzieło filmowano na kolorowym negatywie, dzięki czemu uchwycono subtelne różnice tonalne. Nastrój — wzmocniony oryginalną muzyką Johna Davisa — jest oniryczny. Film jest zarazem liryczny i pełen energii, tworząc rodzaj napięcia w oczekiwaniu. Sceny, zgodnie z typową manierą Jordana, kierują się surrealistyczną zasadą umieszczania przedmiotów i ludzi tam, gdzie nie powinni się znaleźć, oraz ukazywania ruchów niemożliwych w świecie jawy. Każda scena jest rodzajem dramatu z innego świata.