W 1940 roku sprowadzono dwadzieścia kanadyjskich bobrów na wyspę Tierra del Fuego w południowej Patagonii, by pozyskiwać ich futra na skalę przemysłową. Ponieważ bobry nie mają naturalnych drapieżników, szybko rozprzestrzeniły się na całej wyspie, powodując ogromne zniszczenia drzewostanu i zagrażając całym lasom Patagonii, rzekom oraz gatunkom. Dlaczego obrońcy przyrody są przekonani, że trzeba zabić 150 000 bobrów? Dlaczego część najbardziej uznanych specjalistów uważa, że ich wytępienie jest niemożliwe? Tymczasem branża turystyczna czerpie korzyści z tej sytuacji: mężczyzna przebrany za bobra rozdaje ulotki promujące słynny ośrodek narciarski Cerro Castor („Wzgórze Bobrów”). Myśliwi domagają się dotacji, naukowcy prowadzą badania, strażnicy robią, co mogą, a restauracje starają się oferować turystom mięso bobrów.