Aby przyjrzeć się obrazowi tej twarzy, temu spojrzeniu, trzeba sięgnąć po fragmenty surowych historii, mineralne światła, urywki niekończącego się snu... Natarczywość ściera się z abstrakcją, z rozłożonym na części czasem, z jego chaosem i kamiennymi przebłyskami. O powracającej twarzy nie powiedziano nic. Spojrzenia nie da się rozszyfrować. Złudzenie, nawet w ciemności, pozostaje nieme. Znaki nieobecnej pieśni.