W Istanbul Martine Rousset hamuje ruch świata za pomocą kina spowolnienia. Na granicy między ruchem klatka po klatce a fuzją optyczną rytm filmu ustępuje miejsca czasowi zawieszonemu lub unoszącemu się. Czyż nie jest pewne, że pojęcie trwania lepiej oddaje postrzeganie miasta, które raczej płonie intensywnymi emocjami? Kamera zdaje się pielęgnować senny półsen. Do tego łagodnego pulsowania dołącza jednak także zmienność ekspozycji. Dlatego w pewnych chwilach widzenie staje się kruche i niebezpieczne.