Jean czuje się uwięziony w logice długowieczności, którą narzuca mu przemysł farmaceutyczny, i postanawia zaplanować świadome samobójstwo. Zaprasza Helenę, by popełnili samobójstwo razem. Ona z kolei się waha, wie, że będzie żyć dobrze, nawet jeśli będzie musiała żyć sama, ale pomaga mu w jego zamiarach. Cisza między nimi nie ujawnia dystansu, lecz intymność. To lata wspólnego uczucia. Razem przygotują wszystkie szczegóły pogrzebu. On tańczy ze śmiercią, podczas gdy ona wciąż ćwiczy życie. W trakcie tego procesu oboje uświadamiają sobie, że przed końcem wciąż jest całe życie.