Libero wraca do rodzinnego miasta, by pożegnać umierającą babcię. Jednak babcia nie umiera, a przeszłość ożywa wraz ze wszystkimi przytłaczającymi wspomnieniami. Libero zatrzasnął drzwi przed swoim niedożytym okresem dorastania, nigdy tak naprawdę się nie zmieniając ani nie dorastając. Tymczasem wokół niego czas płynął, a rzeczy się zmieniały. Nagle wiosenny deszcz zmywa zimową ciszę. Teraz, patrząc przed siebie, Libero zatacza pełne koło.