Próbując zdefiniować przyjaźń, Filippo Filliger splata niczym portret chiński przedmioty, wspomnienia i uczucia. To subtelny gest, zarazem hojny i skromny, któremu udaje się przybliżyć i oddać coś niematerialnego — coś, co czasem przejawia się po prostu w oczywistości swego istnienia. Choć uczuć nie da się przedstawić, można je przynajmniej przywołać, choćby za pomocą synekdochy — w tym konkretnym przypadku jednej części, która pozwala ogarnąć całość. Obraz filmowy zachowuje dystans wobec dźwięku i potęguje poczucie bycia pomiędzy: czas mija, wrażenia bledną, a relacje budują się niezauważalnie.