Uduszona przez okrutne, nieuniknione oblężenie narzucone przez syryjski reżim oraz po pięciu miesiącach nieustannego i bezsensownego ostrzału grupa dzieci mieszkających w Aleppo zaczyna malować na murach swojego miasta. To akt protestu, a zarazem oporu: drobny gest, który ośmiela się marzyć o przywróceniu życia w miejscu upokorzonym przez bomby i kule, podczas gdy międzynarodowe mocarstwa przyglądały się temu, nie robiąc nic, by ratować ludzkie życie. W ten sposób kolory rozsiane po zdewastowanym mieście wyrastają na małe latarnie nadziei dla tysięcy ludzi uwięzionych w Aleppo, przytłoczonych gruzami i ruinami. Tymczasem, gdy siły rosyjskie odcinają dostawy żywności i lekarstw, ponad 280 000 cywilów wegetujących bez domu czy schronienia próbuje odnaleźć nową nadzieję i powody, by żyć dalej. To, co wydarzyło się w Aleppo, nigdy nie zostanie zapomniane.