W intymnym i filmowym dokumencie Drew Xanthopoulosa poznajemy Joe, patriarchę, którego dolegliwość jest tak wszechogarniająca, że pozostaje obojętny na swoją cierpliwie znoszącą wszystko żonę; oraz braci bliźniaków Sama i Nathana, muzyków, którzy nie są już w stanie oddychać poza swoją prawdziwą, sterylną „plastikową bańką”, a których matka, Karen, zachorowała, mając zaledwie 17 lat. Wszystkie te osoby cierpią na wyniszczającą nadwrażliwość na otoczenie. Czy jej przyczyną są substancje chemiczne obecne w środowisku, genetyka, elektryczność, czy nawet czynniki psychogenne — nie wiadomo, ale rzeczywistość skutków, jakie wywiera na tych ludzi, jest niezaprzeczalna. Na szczęście Susie Molloy, cicha buntowniczka, która sama jest wrażliwa na substancje chemiczne, chce im pomóc. Osoby dotknięte tą współczesną przypadłością znalazły w niej rzeczniczkę, której misją jest odrzucenie stygmatyzacji tej społeczności, a opowiadając ich historie, Xanthopoulos stworzył film równie głęboko wrażliwy, jak sugeruje jego tytuł. Cara Cusumano