W Torque Björn Kämmerer kontynuuje swoje najnowsze filmowe dociekania nad przecięciem abstrakcji i reprezentacji, geometrii i ruchu. Na potrzeby Torque Kämmerer porzucił architekturę wnętrz i wyszedł z kamerą w plener, by kręcić w lokacji. Film składa się z jednego, nieprzerwanego ujęcia jazdy kamery wzdłuż szeregu zbiegających się torów kolejowych. Obraz w formacie cinemascope subtelnie modyfikuje stopniowe unoszenie kamery, które powoli odsłania dalszy ciąg torów. Ten podwójny ruch po dwóch odmiennych trajektoriach, wychodzących z dwóch osobnych osi, tworzy wizualne i percepcyjne napięcie między naszym doświadczeniem perspektywy renesansowej i pogłębiającego się pola widzenia a dwuwymiarową płaszczyzną powierzchni, na którą rzutowany jest obraz; tory można odczytywać także jako abstrakcyjne, przesuwające się ukośne linie.