Electro-Pythagorus to intymny i subiektywny portret nieżyjącego już Martina Bartletta, kanadyjskiego pioniera muzyki elektronicznej, który studiował pod kierunkiem Pauline Oliveros, Davida Tudora, Johna Cage’a i Pandita Pran Natha. Jego wkład jako kompozytora interdyscyplinarnego, pedagoga i członka-założyciela Western Front, choć niewątpliwie ogromny, od czasu jego śmierci na AIDS w 1993 roku jest zagrożony wymazaniem z pamięci kulturowej. Korzystając z różnorodnych materiałów archiwalnych, w tym listów, korespondencji, notatników, prywatnych zdjęć oraz ogromnego zbioru niepublikowanej muzyki i nagrań terenowych przechowywanych w archiwach Simon Fraser University, Electro-Pythagorus jest podróżą przez ewolucję muzycznego czasu i przestrzeni Bartletta, łagodnie prowadzoną przez wnikliwą kamerę i montaż Luke’a Fowlera — tworząc eksperymentalny portret, który wymyka się jednowymiarowości.