86-letnia babcia reżyserki Froukje van Wengerden dzieli się poruszającym wspomnieniem z 1944 roku, kiedy miała zaledwie 14 lat. W miarę jak rozwija się jej opowieść, widzimy grupę współczesnych 14-letnich dziewcząt. Ich pochód portretów pozwala widzowi jednocześnie patrzeć w przód i wstecz, ku przyszłości i przeszłości. Niezwykłe świadectwo, które dzięki kontaktowi wzrokowemu skłania widza do spojrzenia w głąb siebie i wywołuje nieoczekiwane emocje.