Joana Hadjithomas i artystka oraz poetka Etel Adnan poznały się piętnaście lat temu. Szybko się do siebie zbliżyły, łączyło je miasto, w którym żadna z nich nigdy nie była: Smyrna w Turcji. Grecka rodzina ze strony ojca Joany została zmuszona do wygnania ze Smyrny przez wojska tureckie po upadku Imperium Osmańskiego. Grecka matka Etel również urodziła się w Smyrnie, a następnie poślubiła syryjskiego oficera armii osmańskiej i po upadku imperium została wygnana do Libanu. Etel i Joana żyły w wyobrażonej Smyrnie, dziś zwanej Izmirem, nigdy nie postawiwszy tam stopy. Dziś mierzą się z przekazywaniem historii i traumy, zastanawiając się nad swoim przywiązaniem do przedmiotów, miejsc, wyobrażonych konstrukcji i mitologii pozbawionych obrazów. Co zrobić ze smutkiem naszych rodziców? Ich osobiste doświadczenia i historie stanowią tło dla przemian regionu po upadku Imperium Osmańskiego oraz ewolucji granic, która skłania do pytań o tożsamość i przynależność.