Film ten ma uchwycić historie starzejącej się Isabelli, ale także jej stan i utratę spójności, gdy zatraca się w demencji i chorobie Parkinsona. Jest to również bardzo osobisty film, ponieważ bohaterką jest babcia jednego ze współreżyserów. Pomysł jest interesujący, ponieważ łączy jedno wyraźne, silne wspomnienie, opowiadane wielokrotnie, z innymi fragmentami i prawdami dotyczącymi jej stanu. Animacja jest wykorzystywana oszczędnie, ale pomysłowo, by uzupełnić opowieść i uniknąć formy składającej się wyłącznie z gadającej głowy.