W marcu 1998 roku reżyser i producent Ulrich Schamoni, który zmagał się wówczas z białaczką, dokumentował życie w swoim domu w berlińskiej dzielnicy Grunewald. Schamoni filmował aż do kilku dni przed śmiercią. Powstała poruszająca i barwna kronika, obejmująca łącznie 170 godzin nagrań. Wplatając wybrane ujęcia w fragmenty filmów Schamoniego, takich jak „Es” i „Chapeau Claque”, jego córka, fotografka Ulrike Schamoni, oraz montażystka Grete Jentzen stworzyły pełen czułości hołd dla hojnego i wszechstronnego człowieka.