Jednocześnie parodia i hołd dla włoskich filmów kryminalnych z lat siedemdziesiątych. Materiału, którego starczyłoby na cały pełnometrażowy film, skondensowano tu do wspaniałych pięciu minut. Wiele uwagi poświęcono konstrukcji Neon Killer. Efekty postarzania przywodzą na myśl nie tylko taśmę 35 mm, lecz także VHS. Brytyjscy aktorzy nie tylko udają włoskich aktorów, ale też nieudolnie dubbingują samych siebie po angielsku. Wspaniała sekwencja tytułowa udaje włoski film z 1986 roku, a nazwiska obsady i ekipy przełożono na zmyślone włoskie odpowiedniki. W kolejnych scenach jaskrawe oświetlenie zmienia barwę z zielonej na niebieską, a potem na czerwoną. Liczne cięcia utrzymują tempo, a nawet przejścia między scenami brzmią bardzo wiarygodnie. Jest tyle ujęć krwawych scen, że wiele z nich trwa zaledwie sekundę lub dwie: śmierć w ogniu, od kwasu, wiertarki, młotka, maczety, porażenia prądem, a nawet wahadła odcinającego nogę.