Opowieść o metaforze, zgłębiająca ją zamiast naturalistycznej czy współczesnej narracji i unikająca dyskursywności. Nietrudno dostrzec paralele między tym, co się dzieje, a tym, co naprawdę się wydarzyło: rodzina (my jako społeczeństwo) chroniona przez brutalnego pijaka (ówczesny rząd), jego żona i syn, nadzy, bezbronni wobec przemocy i niemocy ojca. Wydaje się, że życzliwa burżuazyjna rodzina (kulturowe imperium dobrych manier) przywraca porządek, tymczasem w obliczu takiej sytuacji w rzeczywistości przywłaszcza sobie to, czego potrzebuje, pod pozorem imperialistycznej cywilizacji. Odczytywanie tej historii wyłącznie jako opowieści o wampirach potwierdza tę metaforę: z niewiedzy gardzimy tym, co nas podbija, tylko po to, by znów nas podbiło, bez wahania, mając po swojej stronie moralność i dobre maniery.