Poruszający się gdzieś pomiędzy badaniami historycznymi, opowieścią detektywistyczną a klubem rękodzieła film opiera się na dokumentacji źródłowej. Jest jednak niekonwencjonalny zarówno pod względem formy, jak i struktury narracyjnej. Jokinen składa się z cytatów z gazet i książek, a także narracji samej artystki. Ponieważ utwór bezpośrednio cytuje teksty z lat 30., pojawia się w nim język, który z dzisiejszej perspektywy jest obraźliwy. Przedstawiając historię z lat 30., artystka pyta, czy teraźniejszość i przeszłość mają ze sobą coś wspólnego.