„La belle dame sans merci”, którego tytuł pochodzi od poematu Johna Keatsa z początku XIX wieku, to bardzo osobisty melodramat, w którym Dulac poddaje analizie archetyp femme fatale. Film opowiada o słynnej aktorce, niegdyś uwiedzionej i porzuconej przez bogatego mężczyznę, która postanawia zostać „bezwzględną kobietą”, bezustannie knując, jak krzywdzić innych — zwłaszcza mężczyzn — w okrutny, a zarazem porywający sposób. Dulac podważa romantyczny archetyp obecny w poemacie Keatsa za pomocą symbolistycznej mise-en-scène, autorefleksyjnej narracji i typowego dla siebie skojarzeniowego montażu, odnajdując współczesną niejednoznaczność w stereotypowych postaciach sztuki XIX wieku. — Film Society of Lincoln Center